Ünsüz düşmesi nedir, Ünsüz düşmesi ne demek

Ünsüz düşmesi; bir dil bilgisi terimidir.

  • Kaynaşma sırasında ekte veya kelimede bulunan ünsüzlerin birinin düşmesi: Alçak-cık alçacık

Dil bilgisi olarak anlamı:

Sözcükte ünsüzün kaybolması: Çiftçi> (çifçi) , serbest> (serbes) ve benzeri

Gramer anlamı:

Kelime içinde (bir ünsüzden önce), kelime sonunda veya kaynaşma olayı ile iç seste r, n, l, f gibi akıcı ve sızıcı ünsüzler ile y, g, ğ, k, h gibi ünlüleşme ve sızıcılaşarak erime özelliği taşıyan ünsüzlerin kaybolması olayı: ET. keltür-> TT. getir-, oltur-> otur-, büyük+çek > büyücek, alçak+cık > alçacık, ufak+rak > ufarak, söyle-> söle-, cephe > cepe, eksik <ET. egsük> Anad.ağz. esik, çift sür- > çif sür-, üst kat > üsgat, çiftçi > çifçi, gençler > geşler, eğer > eye, giderler > giderle, gayri > gari, öğretmen > öretmen, yoksam > yosam «yoksa» ET. ögsüz > TT. öksüz > ösüz, yazıhane > yazane, evimiz > emiz, doğru > doru (Z. Korkmaz, Güney-Batı Anadolu Ağızları, s. 77-82; Nevşehir ve Yöresi Ağızları., s. 106-110) ve benzeri || Ayrıca Oğuz grubuna giren lehçelerde, Eski Türkçenin iç seste hece başı, hece sonu ve kelime sonu g’lerinin eriyip kaybolması da bu nitelikte bir ünsüz düşmesi olayıdır: açığ > acı, çerig > çeri, kudug > kuyu, ulug > ulu, kışlag > kışla, yaylag > yayla; kurtgar- > kurtar, suvgar- > suvar-, başkar- > başar-

 

Ünsüz düşmesi hakkında bilgiler

Ünsüz düşmesi, bir sözcüğe bir ek veya başka bir sözcük eklenirken, kaynayan kısımdaki seslerden birinin kaybolmasıdır. Bazı sözcükler ek alırken kök ve gövde ek ile birleşmez, bu esnada kök veya gövdeden bir ünsüz düşer.

Ünsüz düşmesi anlamı, tanımı:

Ünsüz : Ses yolunda bir engele çarparak çıkan ses, sessiz, sessiz harf, konson, konsonant. Ünü olmayan, şöhretsiz.

Düşme : Düşmek işi.

Kaynaşma : Kalabalığın çok olduğu bir yerde kıpırdanma, hareketlilik. Kaynaşmak işi. Huzursuzluk.

Kelime : Anlamlı ses veya ses birliği, söz, sözcük.

Alçak : Bile bile en kötü, en ahlaksızca davranışlarda bulunan, aşağılık, soysuz, namert, rezil, hain. Aşağıda olan, yüksek olmayan (yer). Kısa (boy). Yerden uzaklığı az olan, yüksek karşıtı.

Alçacık : Çok alçak.

Sözcü : Bir kurul, bir topluluk veya kişi adına söz söyleme, onun düşünce ve davranışlarını savunma yetkisi olan kimse.

Sözcük : Kelime.

Kısım : Bir cinsten veya meslekten olanların tümü. Parçalara ayrılmış bir şeyin her bölümü, bölük, kesim. Kol.