Abartıcılık nedir, Abartıcılık ne demek

  • Abartıcı olma durumu, abartmacılık, mübalağacılık

Abartıcılık hakkında bilgiler

Abartıcılık ya da olmayacak şeyi söylemek, insanlığın ilkel günlerinden çağımıza değin hiç değişmeyen temel tutumlarından biridir.

Abartma kelimesi, bir düşünceyi aşırı derecede büyülterek ya da küçülterek anlatma eylemini belirten sözbilim terimi olarak kullanılır.

Yunan ve Latin yazınlarında, abartıcılığın iki modeli, olmayacak bir dileğin gerçekleşmesiyle, sayılamayacak sayı biçiminde karşımıza çıkar. Olmayacak dileği olağanüstü bir kahraman gerçekleştirir. Sayılamayacak sayı izleği, kıyıdaki kumlar, gökteki yıldızlar, denizin dalgaları biçimlerinde görülür. Orta Çağ Avrupa yazınında abartıcılık biraz azalır. Bunun yerine düşlem alır. Örneğin düşlemsel anlatıya Petrarca buna öncülük eder.

Abartıcılık tanımı, anlamı:

Abartıcı : Abartıyı huy edinen (kimse), abartmacı, mübalağacı.

Abartı : Bir şeyi, bir olayı olduğundan büyük veya çok gösterme, mübalağa.

Durum : Bir şeyin içinde bulunduğu koşulların hepsi, vaziyet, hâl, keyfiyet, mevki, pozisyon. Bireyin toplum içindeki ilişkileriyle belirlenen yeri. Duruş biçimi, konum, tavır. Ad soyundan kelimelerin birbirleriyle edatlarla ve fiillerle ilişkilerini belirleyen biçim, hâl.

 

Abartmacılık : Abartıcılık.

Mübalağacılık : Abartıcılık.

Söylemek : Sipariş etmek. Bir düşünceyi ileri sürmek, ortaya atmak. Önceden bildirmek, tahmin etmek. Haber vermek. Herhangi bir şeyi bildirmek, anlatmak, demek istemek, hatırlatmak. Düşündüğünü veya bildiğini sözle anlatmak. Yapılmasını istemek. Yazmak, düzmek. Türkü, şarkı vb. okumak.

İnsan : Toplum hâlinde bir kültür çevresinde yaşayan, düşünme ve konuşma yeteneği olan, evreni bütün olarak kavrayabilen, bulguları sonucunda değiştirebilen ve biçimlendirebilen canlı. Huy ve ahlak yönünden üstün nitelikli (kimse). Âdemoğlu, âdem evladı.

İlkel : İlk durumunda kalmış olan, gelişmesinin başında bulunan, iptidai, primitif. Zaman bakımından en eski olan, iptidai, primitif. Eğitimsiz, kültürsüz, görgüsüz. Sanatta yalın bir nitelik gösteren, yapmacıksız olan, primitif. Basit, karmaşık olmayan. Özellikle XIV-XV. yüzyıllarda İtalyan ressamlarına, Orta Çağ sonlarında Avrupa ressamlarına verilen ad.

Değişme : Değişmek işi. Değişim.

Olma : Olmak işi.