Orducu nedir, Orducu ne demek

Orducu; bir tarih terimidir.

  • Savaş alanına gitmek için yola çıkan Osmanlı ordusunun her türlü gereksinimini sağlamak için birlikte giden zanaatçılar ve esnaf

Tarih'teki anlamı:

Savaş alanına gitmek üzere yola çıkan Osmanlı ordusunun her türlü gereksinmelerini sağlamak üzere birlikte giden zanaatçılar ve esnafa topluca verilen ad.

Orducu kısaca anlamı, tanımı:

Ordu : Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan illerinden biri. Çok sayıda insan, kalabalık. Bu topluluğun başlıca bölümlerinden her biri. Bir devletin silahlı kuvvetlerinin tümü. Amaç, nitelik vb. yönlerden benzeyen insanların bütünü.

Savaş : Uğraşma, kavga, mücadele. Bir şeyi ortadan kaldırmak, yok etmek amacıyla girişilen mücadele. Devletlerin diplomatik ilişkilerini keserek giriştikleri silahlı mücadele, harp, cenk, cidal.

Osmanlı : Düşündüğünü çekinmeden, açıkça söyleyen, bulunduğu toplulukta yetki sahibi olan. XIII. yüzyılda Osman Gazi tarafından Anadolu'da kurulan ve Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra dağılan büyük Türk imparatorluğunun uyrukları.

Türlü : Çeşitli sebzelerle pişirilen yemek. Çok çeşitli özellikleri olan, çeşit çeşit, muhtelif.

Gereksinim : Eksikliği duyulan şey, ihtiyaç.

Sağlamak : Bir işin olması için gerekli durumu, şartları hazırlamak, temin etmek. Öndeki aracın sağından ilerleyerek önüne geçmek. Elde etmek, sahip olmak. Bir işlemin doğruluğunu ortaya koymak.

 

Birlik : En büyük değerdeki nota, dört dörtlük. Bölünmezliği içeren yalın bütün. Konunun bir ana düşünce çevresinde toplanması. Tek, bir olma durumu, vahdaniyet. Bir arada olma durumu, vahdet. Belli bir topluluğun yararlarını korumak için kurulmuş dernek. Bölük, tabur, alay vb. bir bütün sayılan topluluk. Bağlılık, benzerlik, bağlantı, vahdet. Bir taneden oluşmuş, bir tane alabilen.

Zanaatçı : Belli bir zanaatla uğraşan, bir zanaatı meslek edinen emekçi, zanaatkâr.

Orducubaşı : Orducuların buyurucusu.