Matla nedir, Matla ne demek

Matla; kökeni arapça dilinden gelmektedir.

  • Gök cisimlerinin doğması.
  • Gök cisimlerinin doğduğu yer.
  • Divan edebiyatında kaside veya gazelin ilk beyti

Edebi terim anlamı:

(Divan edebiyatı terimi) Gazel veya kasidenin ilk beyti.

Bilimsel terim anlamı:

a.

[Bakınız: doğuş, kaside I,]

Matla hakkında bilgiler

Matla, Divan edebiyatında bir şiirin ilk beyiti. Daha çok kaside ve gazel türleri için kullanılır. "Doğmak" anlamındadır.

Matla beyti diğer beyitlerden ayrı olarak kendi arasında redifli ve kafiyeli iki mısradan oluşur. Diğer beyitlerin ikinci mısrası matla beyitiyle kafiyeli olmak zorunda değildir. Matlanın kafiyesi genellikle tam veya zengindir.

Matla anlamı, tanımı:

Divan : Divan edebiyatı şairlerinin şiirlerini topladıkları eser. Yüksek düzeydeki devlet adamlarının kurduğu büyük meclis. Meclis. Sedir.

Edebiyat : Bir bilim kolunun türlü konuları üzerine yazılmış yazı ve eserlerin hepsi, literatür. Olay, düşünce, duygu ve hayallerin dil aracılığıyla sözlü veya yazılı olarak biçimlendirilmesi sanatı, yazın, gökçe yazın. İçten olmayan, gereksiz, yapmacık, boş sözler.

Kaside : On beş beyitten az olmayan, bütün beyitlerin ikinci dizeleri en baştaki beyit ile uyaklı olan ve çoğu kez büyükleri övmek için yazılan divan edebiyatı şiir türü.

 

Gazel : Divan edebiyatında 5-10 beyit arasında değişen, ilk beytinin dizeleri birbiriyle, sonraki beyitlerinin ikinci dizeleri birinci beyitle uyaklı, genellikle lirik konularda yazılan nazım biçimi. Sonbaharda kuruyup dökülen ağaç yaprağı. Klasik Türk müziğinde belli bir kurala bağlı olmadan bir kişi tarafından sazlardan birinin eşliğinde söylenen, söyleyenin ses gücünü göstermesine de olanak veren müzik eseri.

Matlaşma : Matlaşmak işi.

Matlaşmak : Mat duruma gelmek.

Matlaştırma : Matlaştırmak işi.

Matlaştırmak : Mat duruma getirmek.

Cisim : Gövde, beden, vücut. Doğada element, bileşik veya bunların karışımları hâlinde bulunan, kütlesi ve ağırlığı olan, duyularla algılanabilen şey.

Şiir : Düş gücüne, hayale, imgeye, gönle seslenen, anı, duygu, coşku uyandıran, etkileyen şey. Zengin sembollerle, ritimli sözlerle, seslerin uyumlu kullanımıyla ortaya çıkan, hece ve durak bakımından denk ve kendi başına bir bütün olan edebî anlatım biçimi, manzume, nazım, koşuk.

Beyit : Anlam bakımından birbirine bağlı iki dizeden oluşmuş şiir parçası. Ev.

Diğer : Başka, özge, öteki, öbür.

Redif : Son dönem Osmanlı ordusunda, askerlik görevini bitirdikten sonra yedeğe ayrılan er. Şiirde uyaktan sonra tekrarlanan, aynı harflerden oluşan kelime veya ek, yedek.

Kafiyeli : Uyaklı.

Mısra : Dize.

Gök : Yeryüzü üzerine mavi bir kubbe gibi kapanan boşluk, gök kubbe, sema. Bu renkte olan. İçinde gök cisimlerinin hareket ettiği sonsuz boşluk, uzay, sema, asuman, feza. Gökyüzünün, denizin rengi, mavi veya yeşile çalan mavi. Olgunlaşmamış.

Yer : Bulunulan, yaşanılan, oturulan bölge. Yerküre. Bir şeyin, bir kimsenin kapladığı veya kaplayabileceği boşluk, mahal, mekân. Üzerine yapı kurulmaya elverişli arazi, arsa. Bir olayın geçtiği veya geçeceği bölüm, alan, mahal. Önem. Görev, makam. Gezinilen, ayakla basılan taban. Otel, motel vb.nde kalınacak oda. Ekime elverişli toprak parçası, arazi. İz. Durum, konum. Ülke. Durum, konum, vaziyet.

 

Matlak : Tahta kaşık. Faydasız, gereksiz (söz için). Şaşılacak, gülünç şey.

Matlamak : Şaşmak; hayrete düşmek

Matlanmah : Kendi kendini övmek.

Matlanmak : Şaşmak, şaşırıp kalmak.

Matlap : Yazmalarda sayfa kenarına konan ve metinde dikkati çekmesi gereken noktayı imleyen sözcük ya da sözcükler. Bu sözcüğün ya da sözcüklerin süslenmesi.